1) رفته بودم تامین اجتماعی. حدود 15 نفر روی صندلی نشسته بودند. معلوم بود نوبت خودشون رو توی صف مشخص کرده اند و برای رفع خستگی نشسته اند. تقریبا 7 نفر هم توی صف بودند. نفر آخر رو پیدا و نوبتم رو معلوم کردم. یک خانومی خیلی جلوتر از من بود. نوبتش شد، کاراش رو انجام داد و رفت دنبال امضاهای بعدیش. بعد از مدت طولانی که صف کمی جلو رفت، خانومه دوباره برگشت اتاق ما. اومد وسط صف. به بقیه هم اشاره کرد که نوبت گرفته بودم.

صندلی کنار من، جا خالی شد، اومد نشست. سر صحبت رو باز کرد که آره چقدر شلوغه و ... . گفتم ببخشید ولی درست نیست اون موقع که توی صف بودید، دوباره از انتهای صف برای بعدا که از اتاق میرید بیرون و بر می گردید، نوبت بگیرید. .. دید من دلخورم، با تمسخر گفت حالا شما عصبانی نباش، از اون کسایی که ته صف ایستاده اند، حلالیت می گیرم! .. خسته بودم از کارهای اداری. گفتم من یکی از اون کسایی هستم که باید ازم حلالیت بطلبید اگه اینقدر ادعای این مساله رو دارید. چون الان دوباره اومده اید خیلی جلوتر از من ایستاده اید، اگه همه طرز تفکر شما رو داشته باشند که حالا حالاها نوبت من و دیگران نمیشه.

گفت من از ساعت 7 صبح اومده ام. گفتم یعنی چون ساعت 7 اومدید، حق دارید که خسته باشید و کارهاتون زودتر سر و سامون بگیره؟ اگه صلاح می دونید در این اتاق رو ببندید و بگید فقط هر کی ساعت 7 اومده، بمونه و مدام نوبت بگیره و کارهاش رو انجام بده و بعدش نوبت به بقیه مراجعین برسه.

* به نظر من زنبیل گذاشتن توی صف وقتی خودت هنوز توی صفی، درست نیست. ضایع کردن حق دیگرانه.

2) در همان صف عریض و طویل سازمان تامین اجتماعی:
چند بار بین دیگران دعوا شد سر پیدا کردن نوبتشون. برای همین کسایی که نشسته بودند، پاشدند و اومدند توی صف. خیلی شلوغ شد. کمی بعد، دعوا شد بین یه دختر و آقای پشت سرش. داد می زد که چرا تنت رو به من می چسبونی و ... . آقاهه هم از اون ... بود. گفت جااااااااا نیست. رفتم ته صف و به تمام آقایون و خانومهایی که اونجا بودند گفتم لطفا همگی دو قدم برید عقب تر. هر کی هم کمتر می رفت، ایراد گرفتم که کمه، بیشتر.

** یاد مدرسه افتادم. اون وقتهایی که ناظم می گفت از جلو نظام (؟). دستهامون رو میذاشتیم روی شونه نفر جلویی و به اندازه طول دست، می رفتیم عقب. دنیا هنوزم همون طوری، کارش راه می افته.